De fantastische verteller

Een dag na mijn vorige blog was Ilja Leonard Pfeijffer de laatste zomergast van het seizoen.

Nu zou ik natuurlijk kunnen claimen dat hij mijn blog gelezen moet hebben, en ik noch hij kunnen aantonen dat het niet zo was. Maar ik maak mezelf geen illusies.

Ik mag Pfeijffer. Ik las zowel La superba als Grand Hotel Europa met immer stijgende bewondering. Zijn gedichten kan ik zeer waarderen en dat hij Komrij is opgevolgd als de poëtische bloemlezer des vaderlands kan ik alleen maar toejuichen. Van hem hing een tijdlang een uitspraak op mijn prikbord: “Beschaving is spreken met zachte stem omdat je bang bent dat je niet hoort wat de ander te zeggen heeft.”

Na zo’n alinea zou je nu misschien een vertwijfeld “maar…” verwachten, maar die zit er niet in.

Ik was aangenaam verrast te vernemen dat Pfeijffer een liefhebber is van zowel SF als Fantasy. Hij toonde fragmenten uit de Fantasy-serie Game of Thrones en de SF-film Valérian met als kers op de taart de keuzefilm Cloud Atlas naar het boek van David Mitchell (over wie ik ook al blogde). Maar de lichte epifanie (jaja, daar blogde ik ook al over…) kwam bij mij vooral toen hij verklaarde wat volgens hem het belangrijkste was aan een goed boek.

Decor. Daar draaide het om.

Van de beste boeken die je gelezen hebt herinner je vaak allerlei details niet meer, maar wel de globale sfeer. En dat is precies wat ik bedoelde, maar niet goed verwoordde, toen ik Jack Vance aanprees. De sfeer, daar draait het om. Dat vond en vind ik bij Vance, en bij Tolkien, maar ook bij Terry Pratchett (over wie… nou ja) en Marten Toonder (ik hou erover op). En de stripmakers Christin en Mézières die Valérian bedachten, in Nederland bekend onder de naam Ravian.

Ik was trouwens sowieso verrast door het fragment uit het derde seizoen van Game of Thrones dat we te zien kregen. Het is het moment dat Daenerys de macht krijgt over het onverslaanbare legioen van unsullied. Ze doet dan iets dat ze veel later in het groot zal herhalen. Zonder in detail uit te leggen wat er nou precies gebeurde: vorig jaar was het wereldwijde fandom hoogst verontwaardigd over die actie in het afsluitende achtste seizoen. Er waren zelfs mensen die producent HBO per rechtszaak een ander einde van de serie wilden afdwingen — het personage Daenerys was ongeloofwaardig geworden!

Ik was op mijn beurt een beetje verbaasd over die verontwaardiging. Ik kan niet zeggen dat ik het aan had zien komen, maar toen het gebeurde verbaasde het mij niets. Die scène uit seizoen drie was een van de vele voorbodes voor wat ons vijf jaar later te wachten stond. Sfeer, leek het, en bepalend — al had ik het niet in detail onthouden.

En dat David Mitchell een meesterverteller is, dat wist ik dus al. Maar nu ben ik toch wel heel benieuwd of Ilja Leonard Pfeijffer bekend is met het werk van Jack Vance. En wat-ie ervan vindt…