Verlengde stoel

Ik heb een nieuwe stoel geregeld. Of eigenlijk heb ik een oude stoel verlengd met vijf jaar. Nee, dit is geen truc van dat bekende Zweedse woonwarenhuis…

Vijf jaar geleden adopteerde ik een stoel in de Utrechtse Stadsschouwburg. Die was toen bezig met een verbouwing, waarbij zowel de grote DE-zaal als de kleinere Blauwe zaal nieuwe stoelen kregen. Je kon zo’n mooie nieuwe rooie stoel adopteren in de grote zaal. Dat heb ik toen gedaan.

Waarom eigenlijk? Tja, ik heb me altijd erg op m’n gemak gevoeld in de schouwburg. Alsof je een beetje thuis bent. Dus dan is het niet zo raar om ook je ‘eigen’ stoel te hebben. Plus dat ik het theater een warm hart toedraag.

Ik was zeker niet de enige, en ook zeker niet de eerste, dus mijn hart sloeg wel even over toen het boekje verscheen ter gelegenheid van de heropening. Stond ik daar toch zomaar als eerste genoemd in het rijtje van adoptanten…

Ik noem het wel ‘mijn stoel’, en er zit ook een plaatje op met mijn naam, maar het is niet zo dat-ie per definitie voor mij is gereserveerd. Dat zou ook een beetje lastig worden. Maar één van de privileges van een stoeladoptant is dat je een week voor het begin van de reguliere seizoensverkoop al kaarten mag reserveren. Dus het lukte de afgelopen jaren best vaak om ook inderdaad op ‘mijn’ stoel te zitten.

De laatste maanden was het natuurlijk stil in het theater. De kaartjes van weggevallen voorstellingen heb ik gedoneerd, ik gun het de schouwburg en de gezelschappen van harte. Ik weet eerlijk gezegd niet hoe het nu met mijn stoel is. Staat-ie nog op hetzelfde plekje? Of is-ie vanwege de nieuwe normaal nu een stuk eenzamer, of misschien zelfs wel helemaal verdwenen? Geen idee.

Het contract was voor vijf jaar, en die zijn nu voorbij. Ik heb geen seconde geaarzeld om een nieuwe verbintenis aan te gaan. De komende vijf jaar heb ik weer een ‘eigen’ stoel in de Stadsschouwburg.