Onder spanning

We staan allemaal onder spanning.

Ik letterlijk. Mijn stoel, een fijne stoel uit een bekende woonwinkel niet ver bij mij vandaan, heeft als vervelende eigenschap dat-ie statische elektriciteit opbouwt in de rugleuning.1 Niet veel, net genoeg om speldenprikken uit te delen.

Dit is spanning waar geen mindfulness tegenop kan…

Wat te doen?

Een bliksemafleider maken. Draadje van de rugleuning naar het onderstel, vrij draaibaar uiteraard. En een sleepcontact van het onderstel naar de vloer.

Het ziet er niet erg sexy uit — ik was altijd al meer van de theorie — maar het werkt.

Spannings-vrije bureaustoel.
Een afleidingssysteem voor statisch-dynamische bureaustoelen.

Noten

  1. Voor de fysici onder ons: de leuning bestaat uit twee losse, van kunststof gemaakte netten, die op een afstand van één tot twee centimeter van elkaar zijn opgespannen. Je leunt en wrijft voortdurend tegen het voorste net, waar dus statische lading terecht komt. Volgens mij werkt de rugleuning daardoor als een enorme maar gelukkig weinig efficiënte condensator. Er lijkt geen geleidende verbinding te zijn tussen rugleuning en onderstel. De stoel staat ook nog op kunststof rollers, dus de opgebouwde lading kan nergens heen, totdat je de stoel bij de rugleuning pakt — ai!