Mus

Vanochtend bij een video-vergadering had één van de deelnemers de ramen open op een tuin waar de vogels zich zeer nadrukkelijk met de bijeenkomst bemoeiden.

Ik hou van vogels. Het wonder dat ze kunnen vliegen — nou ja, de meeste dan. En dat ze direct afstammen van de dino’s. Persoonlijk vind ik dat er vrijwel geen echt lelijke vogels bestaan, en de meeste zijn ronduit mooi.

Onder vogels zitten ook verdraaid intelligente soorten, zoals de kraaiachtigen. Raven hebben een ingewikkeld sociaal leven, en bedienen zich van intelligente strategieën als ze voedsel verstoppen: net doen alsof je iets verstopt als je weet dat er een ‘vreemde’ raaf (of ander wezen) kijkt. O, wat zou ik weer graag een raaf horen en zien! Grok, grok, grok…

Zien is bij mij wel een dingetje. Ik heb niet alleen slechte ogen, ik ben ook nog kleurenblind, dus een beetje vogel valt voor mij al snel niet meer op tussen de blaadjes. Horen is niet het probleem, zien wel.

Daarom ben ik ook zo blij met de mus van steen die op mijn vensterbank woont. Die kan ik niet missen. Hij is gemaakt door mijn moeder. Ik word er altijd weer een beetje vrolijker van als ik hem zie zitten. Het geluid denk ik er dan zelf wel bij.

De mus die mijn moeder maakte