Juichen

Het waren, en zijn nog steeds, emotionele dagen. Om allerlei redenen, privé en werk. Dus toen mijn goede vriend Louis me er vanavond op wees dat de BBC een uur cricket uitzond was ik aangenaam verrast.

Een úúr!

Het cricketseizoen is weer opgestart, voor zover dat nog iets waard is. De eerste internationale meerdaagse wedstrijd (een Test match) in lange tijd is tussen Engeland en de West Indies. In Southampton. Zonder publiek, maar met een geroezemoes-band op de achtergrond. En ik, thuis in een stoel, met een glaasje wijn — ik had geen Engels bier voorhanden.

Het was het ontspannendste uurtje dat ik lange tijd heb gehad.

Ik was nog even benieuwd of ik er wat aan zou vinden. Hoelang geleden is het dat ik op tv naar cricket keek? Toch een paar jaar, minstens. Ook een soort test dus.

En geslaagd. Ik was even helemaal in Engeland, ook al was het daar minstens zulk naar weer als hier, en ook al deed Engeland het niet heel erg goed. Engeland, moet ik toegeven, is toch een beetje mijn favoriet, meer uit nabijheid dan om andere redenen. Maar ik juichte bij een briljante vangbal van de West Indische achtervanger.

Juichen, dat was ook al even geleden.