Net geen honderd

Toen ik op 17 maart besloot een dagelijkse blog te gaan schrijven, had ik niet voorzien dat het zo lang zou gaan duren. Ik had destijds wel een lijstje in gedachten, van onderwerpen die ik zou kunnen aansnijden.

Het lijstje is nog lang niet leeg, en ik ook niet. Maar ik moet zeggen dat het me steeds meer moeite kost om dagelijks een tekstje te maken dat ik zelf acceptabel genoeg vind om de wereld in te sturen.

Het zit hem vooral in de tijd. Ik heb inmiddels in 97 blogjes (deze meegerekend) 36000 woorden geschreven. Dat is zo’n 370 woorden per blog. Daar kun je inmiddels ruim een boekenweekgeschenk mee vullen — dat beslaat 96 pagina’s in totaal.

Een paar honderd woorden heb je zo geschreven, maar daarna kost het minstens die tijd en meer om ze zo bij te schaven dat het ermee door kan. Dat is dan ook de wijste les die ik heb geleerd van de schrijfcursussen die ik de afgelopen jaren heb gedaan: schrijven is herschrijven en herschrijven en herschrijven.

Herherherschrijven kost tijd. En mijn werk gaat gewoon door, ook al zit ik dan thuis. Op werkdagen maak ik meestal een eerste opzetje bij de lunch. Dan kan het gedurende de middag een beetje bezinken, en kan ik de boel herzien voordat ik de keuken in duik of nadat ik gegeten heb. Soms schrijf ik de avond tevoren al wat op, als ik de geest heb. In de weekends kan ik er wat meer tijd aan spenderen.

Maar tijd kost het. En ik zie nu een periode aankomen waarin die tijd naar andere dingen moet gaan. Minder leuke maar noodzakelijke dingen. Dus zal ik de komende tijd niet meer dagelijks een blogje posten.

Wees dus niet bevreesd als je even niets van mij verneemt. Ik ga door, maar op een lager tempo.